Είχα πέσει σε έναν συναισθηματικό ψυχαναγκασμό ότι όλα όσα έψαχνα ,όλα όσα με γέμιζαν σαν άνθρωπο τα είχα βρει στην μορφή της. Και η αλήθεια είναι πως μέσα σε αυτόν τον βούρκο ψευδαίσθησης ένιωθα πολύ ωραία. Αν μη τι άλλο είναι ένα άκρως λυτρωτικό συναίσθημα πως επιτέλους βρήκες το ιδεατό σου ή αν το θες και πιο ρομαντικά ,το άλλο σου μισό..
Χαίρεσαι ,ζεις έντονα ,ο καιρός περνάει και μετά απο κάποιο διάστημα αναγκάζεσαι να παραδεχτείς πως τελικά έπεσες έξω ,πως τελικά το αληθινό έχει διαφορά απο αυτό που θες εσύ να πιστεύεις για παρθένο και δικό σου. Και είναι πολύ άσχημο ,γιατί έρχεσαι σε κόντρα με την λογική και το συναίσθημα και ενώ ξέρεις πως η λογική ΠΡΕΠΕΙ να επικρατήσει ,ΘΕΣ το συναίσθημα να σε καθοδηγήσει.
Τι κάνει ένα άτομο ξεχωριστό στην ζωή σου εκτός απο την οικογένεια;
Πως καταλαβαίνεις ότι βρήκες τον πραγματικό σου έρωτα;
Ποτέ δεν ήμουν της άποψης ότι ο πραγματικός έρωτας δημιουργείται. Εγώ ήξερα ή μάλλον ήθελα να πιστεύω πως το αληθινό συναίσθημα το βιώνεις απο το πρώτο βλέμμα ,απο την πρώτη στιγμή.
Και η πλάκα είναι πως ήξερα ότι αυτό που βιώνω δεν ήταν το πραγματικό ,αυτό που θα με παρέσερνε στον διάβα του ,η γυναίκα που θα με αγαπούσε πραγματικά.
Ίσως και να ισχύει βέβαια αυτό που λένε ,πως σε έναν έρωτα πάντα ο ένας αγαπάει λιγότερο τον άλλον... δεν έχει νόημα για ποιο λόγο γίνεται ,απλά συμβαίνει.
Έτσι λοιπόν ,το είχα σαν σκέψη μέσα μου πως δεν είναι ο πραγματικός έρωτας αυτό που ζω .Το ήξερα και δεν ήθελα να το πιστέψω... Γιατί; Ανασφάλεια ,εγωισμός ,επιβεβαίωση ..όπως θες πες το. Απλά έκανα τα στραβά μάτια και συνέχιζα..
Και φτάσαμε στο σήμερα χωρίς να έχω αντιληφθεί πόσο γρήγορα πέρασε 1 χρόνος ,χωρίς να έχω βιώσει αυτό που περίμενα ,χωρίς η καρδιά μου να βρει το άλλο της μισό... Έχοντας απογοητευτεί για τις γυναίκες στην σημερινή εποχή (χωρίς αυτό να σημαίνει πως κρύβω μέσα μου τάσεις μισογυνισμού... ) ,έχοντας απορήσει με τον ίδιο μου τον εαυτό ,έχοντας στεναχωρηθεί που δεν βρήκα τελικά τον έρωτα της ζωής μου...
Και η πλάκα ξέρεις ποια είναι; Πως οι μεγαλύτεροι λένε πως μετά απο λίγο καιρό θα ερωτευτώ και θα ξαναερωτευτώ ...Εγώ όμως γιατί δεν τους πιστεύω;
Βρίσκομαι σε ένα σημείο ή μάλλον έχω φτάσει το εγώ μου σε ένα σημείο να αυτοεπιβάλλει πράγματα και να εξορίζει πρόσωπα και καταστάσεις που το κατακερματίζουν και το ταξιδεύουν σε υπαρξιακές και άκρως ματαιόδοξες αναζητήσεις. Είναι αυτό που λέμε ,πως είμαι στο αρχικό στάδιο να τα βρω με τον εαυτό μου ,να ψάξω αυτά που πραγματικά θέλω ,να απορρίψω αυτά που με στεναχώρουν όσο αναγκαία κι αν μου είναι ,να μην συμβιβάζομαι με βολικές καταστάσεις...
Σε βγάζω απο το μυαλό μου ,γιατί δεν είσαι αυτό που πίστευα ,γιατί δεν υπήρξες αυτό που ονειρευόμουνα ,γιατί δεν αισθάνθηκες αυτά που με περίμενα ...και η ουσία είναι πως ποτέ δεν σου ζήτησα κάτι απο όλα αυτά ,απλά περίμενα να συμβούν γιατί έτσι συμβαίνει στους πραγματικούς έρωτες.
Για αυτό και σε κυνηγώ στο μυαλό μου να σε διώξω ,γιατί σκέφτομαι αυτό που αρχικά πίστευα και όχι αυτό που με ξεφτυλίζει-μειώνει-αλλοτροιώνει ...
Αλλά κάτι μέσα μου ,μου λέει πως εσύ είσαι ο πραγματικός έρωτας της ζωής μου ,εσένα ερωτεύτηκα όσο τίποτα μέσα μου και εσύ με σημάδεψες ...είναι αυτό το κομμάτι της καρδιάς μου που πάντα θα σε αγαπάει (με τον τρόπο που εσένα δεν θα φοβίζει και αγχώνει) αλλά θα το κρατάω στον πάτο σαν κατακάθι ώστε ποτέ να μην ξαναβγεί στην επιφάνεια...
Σε αγαπάω ...τι ανούσια λέξη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου